Co zjeść w Alghero

Jeżowce otwierane na surowo i jedzone z chlebem i kieliszkiem białego. Po alghersku nazywają się bogamarì, a miasto poświęca im pod koniec zimy przegląd na promenadzie Barcellona. Region co roku ustala sezon rozporządzeniem — w 2026 od 2 stycznia do 16 maja — a zasób jest na tyle skromny, że daty się przesuwają.

Semolina zwijana ręcznie w nierówne kulki i prażona w piecu — stąd kolor i zapach pieczonego zboża. Klasycznie z małżami; na tym wybrzeżu częściej spotkasz ją jako fregola ai frutti di mare. Te same kulki zastępują ryż w algherskiej paelli.

Ikra mulaka, solona, prasowana i suszona na powietrzu do postaci twardego bursztynowego bloku, potem ścierana na makaron albo krojona cienko z oliwą. Centrum produkcji to laguny wokół Cabras, jakieś 100 km na południe, ale tutaj jest w każdej karcie.

Laguna Calich leży około 4 km na północ od murów, ma niewiele ponad metr głębokości na 97 hektarach i biegnie równolegle do brzegu. Łowi się tam węgorze, mulaki, labraksy i kraby — od 1994 roku w koncesji miejscowej spółdzielni — a mulak to właśnie źródło ikry na botargę. To jedyna rzecz z tej listy łowiona w zasięgu wzroku od drogi na lotnisko.

Prosię mleczne, nadziane w całości i obracane godzinami przed ogniem z drewna, aż skóra zrobi się jak szkło. To świąteczne danie wyspy i powód, żeby wyjechać z miasta: kuchnie agroturystyk na równinie robią je jak trzeba, a jedna z nich ma jedyny w Alghero Bib Gourmand.

Małe żłobkowane muszelki z semoliny — żłobienia trzymają sos — podawane po campidańsku z kiełbasą, szafranem i startym pecorino. Najczęstsze pierwsze danie w każdej sardyńskiej karcie i najbezpieczniejszy wybór dla dziecka.

Ravioli z nadzieniem z ziemniaków, pecorino, czosnku i mięty, zamykane ręcznie szwem, który wygląda jak kłos. Pochodzą z Ogliastry na wschodnim wybrzeżu i mają chronioną nazwę. Szew jest tu sednem, a maszyna go nie zrobi.

Arkusze chleba pieczone dwa razy, aż zrobią się cienkie i kruche — carta da musica, papier nutowy, bo prawie da się przez nie czytać. Robiony po to, żeby trzymał się miesiącami w pasterskich obozach. Skropiony oliwą, posolony i wrzucony z powrotem do pieca staje się pane guttiau; zmiękczony w bulionie pod jajkiem w koszulce — pane frattau.

Na tej wyspie jest więcej owiec niż ludzi i trzy pecorino z chronioną nazwą: Pecorino Sardo, wędzone i prasowane Fiore Sardo oraz Pecorino Romano — którego spora część powstaje na Sardynii, a nie w Lacjum. Poproś o młody albo o dojrzały, a dostaniesz dwa różne sery.

Karczoch kolczasty to uprawa Nurry, a równina tuż za Alghero jest jednym z głównych rejonów jego produkcji. Regulamin ChNP dopuszcza zbiór od 1 września do 31 maja, a właściwy sezon trwa od grudnia do lutego. Je się go na surowo w plastrach z oliwą albo duszonego w całości.

Duży pieróg z ciasta z nadzieniem ze świeżego, lekko kwaskowatego owczego sera, smażony i polany gorzkim miodem. Słony i słodki naraz. Gdzie indziej byłoby to danie wytrawne; tutaj zamyka posiłek.

Dwa algherskie słodycze zbudowane na sapie, moszczu gotowanym po winobraniu na syrop. Copulettas to małe kopułki z cienką, kruchą skorupką na sapie albo konfiturze, lukrowane na biało i znaczone inicjałami i kwiatami na wesela i święta; pan di sapa to cienkie ciasto zawijane na sapie, migdałach i skórce pomarańczowej.

Otwarte tartaletki ze świeżego sera albo ricotty z szafranem i skórką cytrusową, pieczone aż nadzienie pęknie i się zarumieni. Wielkanocny słodycz, dziś sprzedawany przez cały rok.

Korzenne ciasteczka z rodzynkami i orzechami albo migdałami, krojone w romby i pokryte białym lukrem. Robi się je na Wszystkich Świętych, na początku listopada, i wtedy warto je kupować.

Neapolitańska w kształcie: cienka w środku, wyrośnięty, przypieczony rant — i danie wieczorne, bo spora część pizzerii rozpala piec dopiero na kolację. Cała pizza na osobę to norma i nikt się nie dzieli; nóż i widelec są całkowicie w porządku.

Sprzedawane na wagę. Najpierw płacisz w kasie, mówisz cono albo coppetta, dopiero potem wybierasz smaki przy ladzie. Sprawdzianem dobrej gelaterii jest kolor: pistacja ma być matowa, szarozielona, a orzech laskowy brązowy — jaskrawa zieleń i lśniący róż wychodzą z wiadra z pastą.

Poproś o un caffè, a dostaniesz espresso, wypijane na stojąco przy barze, za jakieś euro; przy stoliku kosztuje więcej, a cennik musi wisieć. Cappuccino należy do śniadania. Po posiłku zamawia się tu kawę i kieliszek mirtu, w tej kolejności.

Od mniej więcej wpół do siódmej bary przy porcie i w murach się zapełniają: kieliszek Vermentino, Aperol albo piwo, a do tego oliwki, chipsy i kawałki pizzy, które przychodzą bez zamawiania. To nie kolacja — choć w ciepły wieczór zdarzało się, że nią zostawała.